“Het interesseert mij niets wat mensen van mijn werk vinden.” Mart Visser zei het in een interview, een aantal jaren terug, bijna achteloos. En het raakte me. Want het is zó krachtig – en helaas zó zeldzaam.
We zijn als mensen namelijk meesters in aanpassen, in conformeren naar de mening van de ander. In maskers dragen. In ‘passend’ gedrag. In het scannen van de ruimte: Wat wordt hier van mij verwacht? Wie moet ik zijn om erbij te horen?
De sculpturen en doeken van Mart Visser tonen precies dat spanningsveld. Gezichten met lagen. Gelaagdheid in structuur, in kleur, in vorm. Maskers die niet verbergen, maar juist zichtbaar maken. Niet perfect, maar echt. Alsof je niet kijkt naar een kunstwerk, maar in een ziel. En dat doet iets.
De mening van de ander
“Trek je wat aan van de mening van de ander, en je bent voor altijd zijn gevangene.”
- Lao Tsu -
Een mooie uitspraak volgens de leer van de TAO. Toch doen we het, we trekken ons het aan. De waardering van de ander – of het uitblijven ervan – bepaalt vaak hoe vrij we ons voelen. In ons werk. In onze relaties. In hoe we spreken, bewegen, leven. We raken verwijderd van wie we écht zijn, onder het mom van ‘hoe het hoort’.
Maar hoe zou het zijn… als je je masker langzaam aflegt? Als je je niet langer hoeft te verstoppen, aanpassen of bewijzen? Als je, net als Mart, gewoon maakt wat klopt, wat vloeit – in jouw taal, jouw vorm, jouw waarheid?
Systemisch gezien…
In het systemisch werk kijken we naar herkomst, dynamiek en ordening. Veel van onze neiging tot aanpassen komt voort uit een dieper verlangen erbij te horen. We hebben als kind vaak al geleerd: als ik mij zus of zo gedraag, krijg ik liefde. Als ik te veel ben, verdwijn ik. Als ik stil ben, is er rust. En zo ontstaat een masker, lang voordat we weten wat het is.
Maar achter dat masker zit je ware zelf. Niet fout, niet te veel, niet te weinig. Gewoon jij. En precies dát mag zichtbaar worden.
Achter het masker
Met mijn traject Achter het masker nodig ik je uit om die beweging te maken. Terug naar jezelf. Met zachtheid, met moed, met systemische inzichten. Want je hoeft het masker niet bruut af te trekken. Je mag het voorzichtig optillen, aankijken wat eronder zit, en dan pas kiezen: wat blijft, wat mag weg, wat is van jou?
De kunst van Mart Visser is daarin een prachtige metafoor. Zijn werk is geen camouflage. Het is onthulling. En het herinnert ons eraan dat er schoonheid zit in rauwheid. In imperfectie. In zichtbaar zijn. Zichtbaar worden, laagje voor laagje.
Heb jij de moed om jezelf te onthullen? Lees hier dan verder over mijn traject “Achter het masker”.
Of volg de boeiende kunst van Mart Visser op Instagram – laat je raken.
